Steun aan jongeren in Kaapstad

Unieke bijdrage
Iedereen heeft een unieke bijdrage in dit leven en zou alle kansen moeten krijgen om zich te ontwikkelen naar eigen aard en talenten. Voor sommige jongeren is dat alles behalve vanzelfsprekend. Ik volg al een paar jaar de activiteiten van een Stichting Yabonga, die in Zuid-Afrikaanse townships hoopvolle resultaten boekt onder kansarme jongeren, door trainingen ter plekke en het financieel mogelijk maken dat jongeren doorstuderen.

Dit project wordt vanuit Nederland gesteund en mede gedragen door mensen die ik ken en wiens inzet en betrokkenheid ik zeer bewonder. Graag wil ik op mijn manier hieraan een bijdrage geven.

Yabonga Nederland
Yabonga Nederland ondersteunt Yabonga – Children & HIV/AIDS in Zuid-Afrika. Dit is een non-profit organisatie, werkzaam in 12 verschillende townships. Sinds 1998 steunt zij families en kinderen met HIV/AIDS in de townships van Kaapstad. In de loop der jaren is de focus breder getrokken tot kind- en jeugd ontwikkeling, inmiddels familie ontwikkeling. Zo’n 1000 kinderen (5-20 jaar) nemen deel aan de na-schoolse projecten. Yabonga streeft naar positief leven en een betere toekomst in families. Yabonga Nederland steunt speciaal de GAP studenten met een empowermenttraining en betaling van schoolgelden. Voor meer informatie kun je hier kijken.

Cd Zuiver Water
Vanaf december bied ik mijn cd ‘Zuiver Water’ (die ik in 2004 onder de naam Suzanne Michaels maakte), met eigen, Nederlandstalige luisterliedjes, aan in ruil voor een vrijwillige bijdrage aan het Yabonga-fonds. Op de maandelijkse avonden ‘Met Hart en Ziel zingen’ is het mogelijk de CD (zonder betalen) mee te nemen. Thuis kun je dan een bijdrage naar wens overmaken op de rekening van Yabonga.

Via deze link kun je de titelsong van de CD beluisteren.

Ik hoop op een mooie bijdrage voor de jongeren in Kaapstad!

Nieuw aanbod: mantra-zingen op verzoek

Een privé-bijeenkomst zoals een jubileum, reünie, familiefeest, huwelijk, verjaardag, of een bijeenkomst van een organisatie, zoals een themadag of herdenking, winnen aan plezier, verbinding en saamhorigheid met een uur ‘Met Hart en Ziel zingen’. Met liefde verzorg ik zo’n zang-uur. Het programma van de liedjes stel ik met de opdrachtgever samen, afgestemd op de aard van de bijeenkomst en de mensen die verwacht worden. Of het plezier en de ontspanning van samen zingen nu voorop staan, of dat de vraag meer is naar verdiepend, meditatief zingen, we komen tot een mooi programma ‘op maat’.

Een ervaring:

“Voor onze familiedag heb ik Suzanne uitgenodigd om samen te zingen. We hebben een paar fijne mantra’s uitgekozen die zij op een prettige manier begeleidt met haar keyboard en met haar mooie, lichte stem inzet. Afhankelijk van het gezelschap (in ons geval een muzikale familie) gaat het zingen vanzelf en ontstaat er een gevoel van saamhorigheid, verbinding. Het is fijn om samen iets te doen en zingen schept een band en haalt soms onverwachte dingen naar boven. Het is best even wennen en je moet je durven openstellen maar dan is samen mantra’s zingen een bijzonder moment tijdens een drukke dag. Suzanne heeft een goed gevoel voor timing en is een fijn mens. Nodig haar uit en laat je verrassen!” (Hildegard)

Mail, als je meer informatie wilt, naar info@liedvanjouwleven.nl

De Herberg


Dit mens-zijn is een soort herberg.
Elke ochtend weer nieuw bezoek.
Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt als een onverwachte gast.
Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij
zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.
Behandel dan toch elke gast met eerbied
want misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor iets anders…
De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
en vraag ze om erbij te komen zitten.
Wees blij met iedereen die langskomt.
De hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om je als raadgever te dienen.

(Rumi, 13-de eeuws Perzische dichter en wijze)

Deze tekst van Rumi draag ik de laatste tijd met me mee. Speciaal in deze decembermaand, waarin ik terugkijk op het afgelopen jaar. In mijn eigen leven het moeilijkste jaar ooit. Het jaar waarin ik, toen het nog maar pas begonnen was, mijn oudste dochter verloor. Het hele afgelopen jaar voelt als één lange dag. Of misschien beter gezegd: nacht.

Elke ochtend weer een nieuw bezoek..verwelkom ze allemaal gastvrij, zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt die je hele huisraad kort en klein slaat.

Ik las: zo’n verlies ‘verwerk’ je niet, je overleeft het. Dat herken ik. Overleven is hard werken, rouwarbeid. Een menigte verdriet toelaten en de tijd nemen voor alle aspecten ervan. Toch zoveel mogelijk de basale dagelijkse dingen doen, en merken dat dingen soms best gaan en dan weer helemaal niet. Hulp leren vragen, voelen en aangeven en doen wat ik nodig heb. Ankers uitwerpen om mezelf verder het leven in te helpen. Balanceren tussen begrenzen en grenzen oprekken. Mijn verhaal steeds weer vertellen. Merken dat sommige verbindingen dit niet dragen en dat andere zich verdiepen. Luisterende oren zoeken en vinden. Oefenen in ontvangen, bij anderen leunen. Het verdragen van het verdriet en de gebrokenheid van anderen. Oefenen in alleen zijn met waar ik uiteindelijk toch zelf mee verder moet. Een omgang vinden met alle herinneringen: de verdrietige, spijtige, verbijsterende, en de vele fijne, mooie, dierbare….

Behandel dan toch elke gast met eerbied, want misschien komt hij de boel ontruimen om plaats te maken voor iets anders.
 
Verlies is een grote leermeester in mijn leven. De grootste waarschijnlijk. Het maakt mij bewust van mijn leerlingschap. Wat weet ik nu werkelijk van het leven? Ik heb me te verzoenen met niet-weten. Durf ik er toch op te vertrouwen dat het leven (of ‘de hemel’) het goed met ons voor heeft? Hoop is: “openness to surprise”(David Steindl-Rast).

Ik voel me vaak gedragen. Door liefde, voorbij alle grenzen en vormen. Door wat groter is dan ik kan begrijpen. Door mensen die er onvoorwaardelijk zijn. Die willen luisteren. Of wandelen. Of zingen. Dichtbij, ook op afstand, in stilte. Met lichtjes, lieve gedachten, gebeden, beschikbaarheid, geduld. Door mensen voor wie ik zelf iets kan betekenen. Door de wolbollige gekkigheid van het hondje dat in mijn leven is gekomen.

’t Levenzijdank, want ik kan het niet alleen….

Herstart ‘Met Hart en Ziel zingen’

Na een noodzakelijke pauze van negen maanden starten de avonden Mantrazingen weer! Op de vrijdagavonden 15 september, 13 oktober, 10 november en 8 december 2017 in het Koorhuys te Eemnes. Zie voor meer informatie de pagina ‘Met Hart en Ziel zingen’ op deze website.

Wees welkom!

‘Zie mij werkelijk’….

'Golf van depressie in overvol opvangkamp Moria', las ik als kop in de krant. Lesbos, de kennelijk onoplosbare uitzichtloosheid van vluchtelingen… Ik voelde me bevangen door verdriet en machteloosheid. Heeft er dan niemand een goed idee over hoe dit verder kan, beter kan? Kan iemand mij vertellen wat ík zou kunnen doen om eraan bij te dragen dat mensen niet in uitzichtloosheid moeten leven? Kan ik zelf iets bedenken?

Niemand, niemand zou tot uitzichtloosheid veroordeeld mogen zijn!!! Het mag niet zo zijn dat we hieraan gaan wennen. Dat ík hieraan ga wennen…

Kan ik in mijn machteloosheid de krantenkoppen maar beter mijden? Want als ik me verbind met het lijden van zoveel mensen lijd ik zelf ook. Toch is het alsof de mensen waarover het gaat in de krant naar mij roepen: "Kijk naar mij, zie mij werkelijk!"

Mijden als je je machteloos voelt. Ik heb wel eens die neiging gevoeld als ik een ernstig zieke bekende in de supermarkt tegen het lijf dreigde te lopen. Misschien heb ik zelfs weleens gedaan alsof ik iemand niet zag, van wie ik wist dat hij of zij met groot verdriet te kampen had. Zomaar, in een soort overlevings-impuls van mijn gemoedsrust. Menselijk, toch? Toch schaam ik me daar voor. Dat is niet wie ik wil zijn.

Tegenwoordig ondervind ik af en toe ook de andere kant aan den lijve. Dat mensen míj in de supermarkt even niet zien, of snel wegkijken als ik hen aankijk. Strak vooruit kijkend voorbij fietsen terwijl ik weet dat zij 'het' weten. Het dramatische verlies binnen mijn gezin. Ongetwijfeld voelen sommige mensen zich daar machteloos en ongemakkelijk mee. Ze zijn misschien bang om de verkeerde dingen te zeggen of te doen. Menselijk…? Misschien, maar het doet verrekt veel pijn.

Het vraagt kennelijk moed om in het gat van iemands diepste duisternis te durven kijken. Om het dan uit te houden met je eigen ongemak. Je gaat er zelf pijn van lijden. We zoeken liever geen pijn op. We willen het goed hebben met anderen, leuk, luchtig, gezellig. Ons eigen leven kent al genoeg moeizaamheid.

Hoe dieper de ellende, hoe groter de gevoelens van machteloosheid, hoe meer kans op mijden of gemeden worden. Bagataliseren, rationaliseren of 'spiritualiseren' van leed zijn ook manieren waarop de confrontatie ermee uit de weg gegaan wordt.

Ik heb besloten het niet meer te doen. Wegkijken, mijden. Het zal me misschien toch nog wel eens gebeuren. Maar ik wíl het anders doen. Want ik weet nu…dat het heel pijnlijk en beschamend is. Voor degene die de ogen sluit en al helemaal voor de gemedene.

Ik merk dat ik nu anders naar mensen kijk. Gewoon, naar de mensen die ik tegenkom of voorbijloop. Voorbij aan de oppervlakkige eerste indruk zie ik meer dan voorheen de liefde en het verdriet in iemand. Ik herken mezelf …

Leed, in het groot en in het klein, vraagt om gezien en gehoord worden, om respons. Dat hoeft geen oplossing te zijn. Soms, vaak, is iets niet op te lossen. Liefdevolle aanwezigheid geeft uitzicht. Niet persé in de vorm van fysieke nabijheid. Misschien onzichtbaar…in gebed of meditatie, een kaarsje dat brandt. Het kan zo goed doen om te weten dat iemand je ziet, hoort, erkent, aan je denkt, óók in je lijden. Ook als er niets aan te doen is, als er niets zinnigs te zeggen valt, maken zelfs de kleinste blijken van betrokkenheid een wereld van verschil. 'Zie mij werkelijk'…

De Latifa

In de opleiding tot Stembevrijder die ik volgde werkten we volgens de zeven stappen van de Latifa, een gebed uit het Soefisme (een oude mystieke stroming uit de Islam, bekend van bijvoorbeeld Rumi). Zeven stappen naar transformatie, ontwikkeling tot vrijer, ruimer mens-zijn.
Als ik deze stappen als een soort meditatie doorloop en de impact ervan tot me door laat dringen, dan raakt dat me heel diep.

De eerste stap alleen al: 'Ik aanvaard'. Aanvaarden waar ik nu ben in mijn leven, met alles wat er is…met alles wat ik ben en niét ben. Daar moet het beginnen. Dat roept meteen al heel veel op…
En dan toch verder naar stap 2: 'Ik verlang'….
3: 'Ik hoop'….
4. 'Ik vertrouw'…
5: 'Ik laat los'….
6. 'Ik heb lief'….
7. 'Ik ben bereid'…

Het hele leven zit daarin. Míjn hele leven.
En elke keer is het weer anders…

Radicale Zachtmoedigheid


Hoe in godsnaam de tragedies die zich dichtbij en verder weg in de wereld afspelen te verdragen? Hoe weer ik mij? Muren bouwen, een geweer aanschaffen, me verschansen in een onbereikbare vesting, mijn hart begraven onder lagen onverschilligheid of bitterheid?

In een gesprek op tv (‘de Verwondering’, met als gast Ruard Ganzevoort) hoorde ik het begrip ‘Radicale Zachtmoedigheid’. Kan dát het antwoord zijn op de confrontatie met lijden en onrechtvaardigheid? Het alternatief is een harde schil ontwikkelen, me weren met ongevoeligheid en zo nog meer lijden veroorzaken. ‘Ik’ tegen ‘het leven’ of ‘wij’ tegen ‘zij’ is houvast in schijn-veiligheid, een fort bouwen op drijfzand.

‘Radicale Zachtmoedigheid’. Op persoonlijk niveau betekent dat: de wond niet afdekken. Mijn hart openhouden. Al doet het leven nóg zoveel pijn. Liefde sluit in, niet uit. Niets softs aan, een radicale keuze. Alleen overgave aan kwetsbaarheid en raakbaarheid kan de weg van het hart mogelijk maken. Een radicaal andere weg. De levenshouding van Gandhi, Mandela, Jezus of Boeddha, in de situaties van extreem lijden waar zij mee te maken kregen.

Het begint bij het leren aanvaarden van de pijn en onzekerheid van het bestaan waar we vroeg of laat keihard tegenaan knallen. Dat is een opgave. Kunnen we elkaar hierin tot steun zijn? Bijvoorbeeld door de illusie van maakbaarheid te ontmaskeren? Door elkaar te helpen persoonlijk lijden te dragen? Door voor onszelf en elkaar geduldig, mild en kwetsbaar te durven zijn? Radicaal, compromisloos. In ‘zachtmoedig’ hoor ik dat zachtheid moed vergt. Laat ik zacht én moedig zijn.